Сёння нуль.
Мінус адзін
дзень

* * *
Рэха -
прарэха ў цішы

* * *
Я ўся такая...
Ну, калі б не ўся, то хаця б палова...

Жаба
Амаль тыдзень маю неспакойны сон.
Мне сняцца твае жанчыны.
Не, не турчанкі, не нейкія там немкі, Алены,Ганкі…
А такі абагулены, бязлікі вобраз.
Прыходзіць да мяне і душыць

* * *
Соgnosce te ipsum
Выкарыстай мяне.
Мо гэта адзіны спосаб даведацца аб маім прызначэнні.

* * *
Хочаш,я буду ведаць, як свае пяць, гарэзлівую зморшчынку на тваім твары на 45̊ ад вуснаў па двух баках, радзімку на левай( ?))) і яшчэ іншыя ўлікі, пра якія не прызнаюся хоць пытай, хоць катуй

* * *
Кожны дзень езджу падземкай
І заклінаю,
каб мяне не абражалі тыя абразіны,
што наровяць залесці ў мой багаж
і ўпэўніць, што гэта дзеля маёй бяспекі.
А дзеля бяспекі на сэрца патрэбны гандон,
Але ж пры сённяшніх коштах
Нават пакахацца
Ужо раскоша

* * *
У мяне шмат планаў,во адзін з іх:
сядзіць унутры маленькае кволае дзяўчо,
якое неабходна насіць на руках і абараняць ад нягоды.
Але яму не даюць спуску.
Так, час ад часу выпускаюць пагуляць на сонейку,
А пасля зноў хаваюць у нетры.
А яно такое кволае, што нават не можа плакаць.

* * *
Углядаюся і шукаю ў сябе жанчыну
У лініях на далоні,
Сярод радзімак на шыі і іншых месцах
У прычоске бы вошай
Як стрэмку ў пятцы.
Выходзь, -
libera loko

Давай размяркуем ролі
ты будзеш сабою, я  -
маленькай рыбкай

Originally posted by efemerid at Даешь флешмоб в защиту уютной ЖЖшечки!

Ой, не бабская гэта работа

Цягнуць з дрыгвы бегімота.

Фартух мне і рандолі - 

Во - дзе бабская мая доля!

Не хацелася жыць з маною - 

пажыву з пабітай спіною!

Хто дазволіў Табе тыя кпіны - 

Крык дзявочы супраць дубіны?

І ў горле растуць праклёны:

"Каб Ты здох і твае калоны!"

Бо не маю я іншай зброі,

Чуеш Нас, "дарагі" тата...?

 

Адчуй сябе быдлам! Успомні дзе тваё месца!

Успомні што гэта НЕ Твой горад, НЕ Тваі вуліцы, НЕ Твая плошча.

І тваё (ці нашае) меркаванне не мае аніякага сэнсу і  цаны! 





Адчуй сябе быдлам, супакой сваё сумленне! 

    * * *
 Ты мітусіся,
задаеш пытанні " ў чым соль?"
а яна аказваецца
проста ў сальніцы.
     * * *
Нясправядлівасьць

Ніякую руку я не люблю больш за другую,
але на левай - пярсцёнак, бранзалет і, час ад часу, гадзіннік.
На правай - нічога, маўляў, не заслужыла яшчэ.

Мда.....добрая ў мяне работа ўсёж-ткі. Няхай  вонкава, без рознай там прафесіянальнай хрэні.

Цудоўна ў панядзелак а 11-й пасядзець на падваконні з кубачкам кавы, ядучы шакаладны сырок, і падзівіцца на дождж і вокны міністэрства сельскай гападаркі. Да, я вось так магу!

...А яшчэ можна памусоліць учарашнія нядзельныя прыгоды. У Мядзелі мы трапілі ў сапраўдную  буру. Дождж сцяной, вецер і град. Адчуванне нібы знаходзішся ў эпіцэнтры якой перастрэлкі. Раз - і пабіта лабавое шкло, два - і няма задняга шкла. Схаваўся за сядзенне, сядзіш і цікава табе, і страшна-страшна, і думкі розная ў галаву лезуць...А пасля едзіш па дарозе з фільму жахаў. Снег, пабітыя вокны і  прыпынкі, туман,  а навокал  апалае лісце і паваленыя дрэвы. Цішыня. І паступова радасна ад таго што гэта было і  мінула.
 
 

 
А ў мінулую суботу няўдалая дарога ў Адэсу. Да якой так і не даехалі. Заяц  выбег на дарогу, а з-за яго нашую машыну вынесла ў кювет. Лёгкія спалохі адно страсенне мозгу. Рамонт машыны. Пасля гэтага зайцы  становяцца казламі. 

Вось так і жыву

Адэса-Адэса-Адэса. У кіно, у песнях, у кніжках, у размовах. Паўсюль. Такое адчуванне што менавіта зараз  усе навокал узгадалі пра гэты горад. Ну як сярпом па самамударагому. Бо, бляха, мы зноў адкладваем нашае падарожжа, бо мужыкам, якія зімой  па паходах ходзяць, там ў пачатку чэрвеня ХАЛОДНА. Якое халодна - мы ж на 3 дні толькі.
Цікава, што раней ну была сабе Адэса, недзе там на мапе, абстактная, далёкая. А зараз яна ужо  канкрэтная  ў маёй свядомасці.

А з заўтрашняга дня і да канца ккрасавіка ў мяне тры працы.
І дыплом, ад якога толькі ўводзіны.
А яшчэ ў Вільню хачу...І ў Карпаты.
Але чота я мне не страшна
і чота я занадта ўпэўненая што усё атрымаецца

Вось што такое гарманальны ўздым!